poniedziałek, 8 maja 2017

Promyk nadziei

Czasami się zastanawiam jak można być tak piękny? Patrząc na niego widzę połyskujące oczy, które po spoglądnięciu na moją osobę połyskują jeszcze bardziej, a tuż za nimi kącik ust podnosi się tak delikatnie - aż ciarki po całych plecach przechodzą.
Przy nim mogę wierzyć w miłość, w wytchnienie, w delikatny oddech, pastelowe niebo, gorącą kąpiel, smak, zapach, dotyk... to wszystko staje się realne. Jeszcze tacy ludzie istnieją? Tacy piękni jak on? Jest tak piękny. Jak piwonie. Jak rozkwitający bez. Jak kropla deszczu. Jak kolor zielony. Jak czarne oczy. Jak dźwięk gitary. Jak śmiech mamy. Jak śpiew skowronka. Jak sen. Jest tak piękny. Jak sen.

Bywajcie!

Zdjęcie: Zbyszek Pocian

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Każdy komentarz jest sprawdzany przed publikacją. Obraźliwe komentarze nie zostaną opublikowane.

Szablon stworzony dla bloga www.costrzebarobic.pl