piątek, 28 października 2016

Pocałunki, przytulanki

Z dnia na dzień prosicie mnie o większą liczbę postów o uczuciach. Nigdy nie spodziewałam się, że takie zwykłe, niczego nie pokazujące posty Wam się spodobają - takie życiowe. Ja oczywiście także uwielbiam wpisy tego typu, ponieważ wenę mam bez przerwy, no i na dodatek uwielbiam i mówić i pisać o uczuciach, więc dla mnie nie ma większego problemu, by pisać jeszcze więcej!

Dziś mam dobry humor. Miałam bardzo dużo na głowie, ale humor mi dopisuje. I prawdopodobnie jestem szczęśliwym człowiekiem. Ostatnio coraz częściej zaczynam myśleć na temat szczęścia, czym ono jest, w jaki sposób się pojawia, jak je odkryć albo zdobyć. Oczywiście każdy w inny sposób widzi szczęście, dla jednych małe rzeczy, drobiazgi czy gesty potrafią dać szczęście, inni zaś oczekują czegoś wielkiego, by szczęście akurat na nich trafiło. Prawdę mówiąc uznałam, że za rzadko pytam moich przyjaciół o tak poważne rzeczy jak miłość, nadzieja, religia czy szczęście - postanowiłam to zmienić, tak w tej chwili - zmienię to!
Mam wiele przyjaciół i warto wysłuchać ich zdania na ten temat. Oczywiście zostawię je dla siebie, ponieważ nie każdy lubi być cytowany... jednakże! Będzie mi bardzo miło jak napiszecie w komentarzach co ostatnio dało Wam szczęście?
A co mi daje szczęście? Przede wszystkim moi przyjaciele. Każdego dnia jest ich coraz więcej i zdecydowanie wiem na kogo mogę liczyć, a na kogo nie. Przyjaciele dają mi szczęście nawet, gdy ich nie widzę a uśmiecham się do telefonu, gdy z nimi rozmawiam, do monitora, gdy pisze lub sama do siebie, gdy o nich myślę. Dla mnie przyjaciele to największe szczęście w życiu. Tuż za nimi znajdzie się rodzina i miłość na równi. A dopiero później drobne rzeczy i gesty jak powiedzenie "Dzień dobry" sąsiadowi, słodkie kichanie moich kochanych świnek morskich czy skarpetki w uroczy wzorek. To moje małe szczęście. 

"Miałaś to piękno widzieć, z początku do końca. Klarowna przyszłość, bez proroctwa czy ustaleń. Bez skażeń, drżących oksymoronii. Głupich metafor, czy smutnej monotonii. Czy karuzeli paradoksu, to normą w tym świecie" - Gitler.

Bywajcie!

wtorek, 25 października 2016

Sama już nie wiem...

"No, I can't forget this evening. Or your face as you were leaving. But I guess that's just the way the story goes. You always smile, but in your eyes your sorrow shows. Yes, it shows."

Odkąd pamiętam byłam romantyczką i wielką marzycielką. Lubiłam usiąść sobie na parapecie okna, włączyć sobie na słuchawkach muzykę tworzoną przez Mariah Carey, Whitney Houston czy Celine Dion. I zawsze zaczynałam myśleć. Marzyć o księciu na białym koniu, który skradnie mi serce i ofiaruje w zamian swoją duszę - to takie największe marzenie. Wiecie, gdy byłam mała to uważałam swojego tatę za wielkiego bohatera, który odpędzi całe zło, które chce za wszelką cenę mnie otoczyć, ponoć gdy kobiety szukają męża to wypisują cechy swojego ojca i próbują je wydobyć z potencjalnego partnera. Niestety mój ojciec nie może już mnie przed tym złem chronić, więc siedzę jak ten nieszczęsny gołąb w oknie i wypatruje księcia, białego konia i ten choć skrawek duszy.
Od dziecka w głowę wpajają tam, że prawdziwa miłość istnieje tylko na filmach i choć mi się prawdopodobnie taka miłość nie przytrafiła to nie znaczy, że w nią nie wierzę. Nie do końca jest tak, że mam nadzieję, bo przecież "nadzieja to matka głupich", po prostu mam wiarę. Jedni wierzą w Boga, a ja wierzę w miłość - no tak, dusza romantyczki. Ogólnie rzecz biorąc nie wierzę w wiele prawdziwych miłości. Wiem, że jest wiele miłości, w życiu człowieka może ich być nawet setka, ale prawdziwa miłość, taka czysta i bezgraniczna w której można się zapomnieć i przeżyje próby oraz błędy jest tylko jedna, jedna jedyna.

"Dobrze, że Anioł zawsze jest przy mnie, nawet jeśli się go zrani nadal kocha. Jest na wieczność, bo prawdziwa miłość jest wieczna."
- Poppy Miau

Mariah Carey - Without You  | Whitney Houston - I Have Nothing | Celine Dion - My Heart Will Go On

Bywajcie!

wtorek, 11 października 2016

Zacznij zmiany od siebie

Często słyszę, BA nawet bardzo często rozmowy ludzi w tramwaju, pociągu, autobusie, w sklepie czy na przystanku. Wy zapewne również często takie "pogaduchy" słyszycie. Najczęściej nie słucham takich rozmów, ponieważ po pierwsze to prywatne rozmowy, po drugie nie interesuje mnie co dane osoby nic dla mnie znaczące mówią, a po trzecie wolę spożytkować ten czas inaczej - choćby słuchając dobrej muzyki na słuchawkach. Ostatnio jednak często zdarza mi się usłyszeć kilka zdań najczęściej w tramwaju. Przygotowałam sobie w głowie przykład... oczywiście!
Około tydzień, max półtorej wstecz. Już nie pamiętam, gdzie jechałam i wydaje mi się, że nie jest to takie istotne. Przede mną siedziały dwie kobiety, mniej więcej miały po 30 lat (na oko). Nie wyróżniały się ani wyglądem, ani ubiorem, ani makijażem - najzwyklejsze kobiety, mogłabym rzecz, że z zachowania "matki polki". Obie miały przy sobie dziecko. Blondynka miała córkę na oko 6 letnią, a brunetka syna z 3-4 latka miał. Dzieciaki biegały pomiędzy ludźmi w tramwaju, krzyczały tak głośno, że nic nie słyszałam na słuchawkach i dlatego właśnie je ściągnęłam i mogłam usłyszeć rozmowę. Przez całe 10 minut mojej jazdy tramwajem one miały jeden jedyny temat do przegadania. Oczywiście tematem była mama Filipka (jest to chyba jeden z kolegów z przedszkola brunetki synka). Bardzo intensywnie mówiły jak to ona źle Filipka wychowuje, jakie błędy popełnia, zastanawiały się jak jej poradzić, by ten malutki Filipek nie był takim łobuzem i tak głośno nie hałasował w przedszkolu. Z tego "działu" przeszły na dział taty Filipka, który za dużo pracuje i może to jest kwestia tego, że jego dziecko jest rozpieszczone przez mamę. W ostatnich 3 minutach uznały, że mama Filipka ogólnie jest jakaś dziwna, na pewno przez to jak ją rodzice wychowali. I gdy miałam już coś powiedzieć to stało się coś "nieprzewidywalnego", synek brunetki wpadł na staruszka, który wstawał do wyjścia, a staruszek się zachwiał i uderzył głową o siedzenie - przykre, smutne, nic mu się nie stało. Ale chwilę przed moim przystankiem siedziałam z uśmiechem i to szerokim na twarzy, ponieważ w tym momencie 90% pasażerów tramwaju rozmawiało o tym jak blondynka z brunetką nie potrafią wychować dzieci. Śmieszy, po prostu śmieszy mnie ta sytuacja.

Nie chcę tutaj stroić wyrzutów z serii "Popatrz na siebie i nie oceniaj", bo myślę, że jednak mojego bloga czytają inteligentni odbiorcy, ale jak wspomniałam bawią mnie takie sytuacje i ostatni postanowiłam, że za każdym razem, gdy zobaczę lub usłyszę hipokrytę to powiem mu czy nawet jej o hipokryzji jaką stosuje w swoim życiu. Sami tego nie zobaczą - trzeba im pomóc!

Bywajcie!

niedziela, 9 października 2016

Miłostki

"Nie odbieraj tego telefonu - ze mną wygodnie połóż się. Zostańmy dzisiaj w domu - proszę Cię o ten jeden dzień, posłuchaj mnie"

Już kiedyś wspominałam, że nie ma dla mnie definicji miłości, ale to nie znaczy, że nie mam nic na ten temat do powiedzenia. BA - mogłabym o tym rozmawiać godzinami, dniami i nocami. Może zacznijmy od tego, że miłość przeszłam nie raz i nie dwa, czy była prawdziwa? W pewien sposób tak (Mówię tutaj o miłości pomiędzy mężczyzną a kobietą). Każda miłość jest prawdziwa, ale nie każda powinna trwać do końca życia - takie jest moje zdanie. Według mnie jeden człowiek jest pisany jednej osobie i nie ma tutaj przypadków, bo nawet przypadek potwierdza regułę - to oczywiście moje zdanie.
Czy prawdziwa, jedyna miłość istnieje? Oczywiście, że tak. Każdy ma gdzieś tam w świecie osobę, która jest mu pisana. Taka jest kolej rzeczy. Jesteśmy w ten sposób stworzeni by kochać. By kochać rodzinę, przyjaciół... ale i także tą jedyną osobę, która daje nam szczęście i uśmiech każdego dnia. Czy ja mam taką osobę? Każdy ma, gdzieś tam. Jedni bliżej, inni troszkę dalej. Moja jest blisko, na miejscu i na wyciągnięcie ręki. Jak to życie, nie wszystko jest łatwe i rzadko co układa się człowiekowi w prostej linii do pozbierania tylko w danym etapie życia. By odnaleźć prawdziwą miłość potrzeba czasu, dużo pozytywnej energii i wiara w siebie. Ale myślę, że tak. Mam miłość, bliżej niż dalej.

Jak rozpoznać miłość? Na prawdę nie jest to takie łatwe. Miłość to bardzo duże, głębokie uczucie - każdemu pojawia się w innym momencie życia i w inny sposób. Osoba, której oddasz siebie i swoją miłość powinna przede wszystkim być Twoim własnym ideałem i myślę, że to najważniejsze określenie jakie można tylko znaleźć. Dla mnie, są to bardzo ważne słowa. Oczywiście każdy dostrzega miłość inaczej, bo jak wspomniałam tyle ile ludzi chodzi po świecie tyle jest definicji miłości. Dla mnie, aby powstała miłość musi być bardzo dużo złożonych fragmentów układanki. Spróbuje po prostu opowiedzieć o cechach po których dostrzeżeniu wiem, że jest to miłość. Osoba kochająca przede wszystkim musi być Twoim przyjacielem, ponieważ to jest nie tyle podstawa związku, ale i podstawa miłości, bez przyjaźni nie ma miłości - po prostu nie ma, NIE MA. Po drugie zaufanie i tutaj, są przeróżne sytuacje i wiem, że niektórym ludziom ciężko jest zaufać drugiej osobie, ale w miłości trzeba oddać całego siebie, a gdy nie ufamy to zarazem nie potrafimy tego zrobić. Zaufanie jest bardzo istotne i to takie bezgranicznie, bez kontrolowania i sprawdzanie - na tym polega zaufanie. Po trzecie wolność i to w dobrym znaczeniu tego słowa. Przy drugiej osobie powinniśmy się czuć wolni, bezpieczni i otwarci. Musimy się czuć dobrze - "jak w domu". I to, są według mnie podstawy miłości na które patrząc możemy stwierdzić, że to miłość. Jeżeli czujesz się przy tej osobie bezpiecznie, uważasz za swojego przyjaciela, ufasz, szanujesz, czujesz się wolna i potrafisz się otworzyć, a na dodatek jest Twoim własnym ideałem - to w każdym aspekcie jaki sobie tylko wymyślisz jest miłość - głęboka, prawdziwa, wierna... jest to jedna szansa w życiu, taka jedyna na prawdziwą miłość - nie zmarnuj tego!

Dobrze, dobrze. Tyle o miłości. Dzisiejszy dzień jest dla mnie na prawdę piękny pod względem refleksji i dzięki temu potrafię pisać bezpośrednio o miłości. Także kończąc i prostując- jeżeli macie kogoś takiego kto wszystkie podane wyżej cechy ma to trzymajcie się go jak skarbu, dbajcie i pielęgnujcie tą relacje, na prawdę warto! Trzymam za Was mocno kciuki - ale tak z całego serduszka!

Na dobranoc, przed 1 nad ranem cudowna piosenka, którą dziś poznałam:
Mania - Pościelówa

Bywajcie!

sobota, 8 października 2016

4 nad ranem

"Czwarta nad ranem. Może sen przyjdzie . Może mnie odwiedzisz." - SDM.

Sobota, godzina 4 nad ranem, a ja zamiast spać siedzę przed laptopem z wielką weną i z milionem refleksji. Piątkowy wieczór bardzo mnie zaskoczył i na pewno będę te chwile pamiętała do końca życia. Lubię pamiętać. Ogólnie rzecz biorąc pamiętam większość dobrych, wyjątkowych wspomnień, które warto pamiętać. I właśnie piątkowy wieczór będzie dla mnie mega wspomnieniem. Tego dnia zrozumiałam bardzo dużo w związku z moją osobą oraz z tym kim i jakim człowiekiem chcę być. Dzięki temu co się wydarzyło nabyłam nowej zdolności - nadziei, a myślałam, że gdzieś ją tam zgubiłam w moim życiu.
Nie chcę tutaj pisać o tym co się wydarzyło, ale w skrócie udało mi się poznać osobę dzięki której się uśmiecham i przy której mogę być sobą - a uwierzcie to wcale nie jest takie łatwe. Swobodnie do tej pory mogłam tylko czuć się przy najlepszych przyjaciółkach, a możliwe, że niedługo do grona moich przyjaciół dojdzie jeszcze jedna osoba, jak już nie doszła..

Prawdę mówiąc czym jest nadzieja? Większość ludzi na świecie mówi "Nadzieja matką głupich", a mniejszość "Bez nadziei nie ma życia". Jest to ciekawe przede wszystkim, ponieważ do tej pory myślałam, że pierwsza opcja jest rozsądna i żyłam w przekonaniu, że prawdziwa. Śmieszy mnie to jak diametralnie mogą zmienić się ludzkie poglądy, po usłyszeniu parę słów i wsłuchaniu się w nie.

Jest 4 nad ranem. Myślę o tym co osiągnęłam w swoim życiu, co mogę osiągnąć. O tym jak żyję i jak będę żyć. O mojej pracy, szkole, mieszkaniu, marzeniach. O sobie, o niej, o nim. Myślę bardzo dużo. I to nie tylko dlatego, że jestem po 3 piwach, po prostu myślę. Odpowiedni moment na refleksje. Na dworze jest zimno, ale nie za zimno. W pokoju rozbrzmiewa cudowna muzyka, a zapach... tak, czuć pomarańcze - świece o zapachu pomarańczy. Kocham świece. Dobrze tak przed snem pomyśleć. Bardzo dobrze. Może faktycznie jest to post z dupy, ale jednak - taki "na fazie" jest dobry, prosto z serca.

Bywajcie!

niedziela, 2 października 2016

Czy to błąd?

W swoim życiu miałam możliwość wymienić wiele zdań z dużą ilością mężczyzn, w szczególności w ostatnim czasie. Oczywiście potwierdzę fakt, że każdy mężczyzna, jak i kobieta, jest inny, odrębny, wyjątkowy i skomplikowany. Bo drogie Panie nie tylko my jesteśmy skomplikowane - uwierzcie, że faceci również. W dzisiejszym świecie często w zły sposób dostrzega się płeć męską i nie mówię tutaj o fakcie - "Każdy mężczyzna jest chujem", bo te słowa są dla mnie obce. Większość kobiet uważa, że mężczyźni nie potrafią być już romantyczni, nie starają się, nie walczą o nas, nie dominują - w szczególności już w związku. I choć zapewne czytając to wiele kobiet pomyśli "Każdy jest inny" to jednak czy jako kobiety nie popełniamy błędu myśląc tak?
Według mnie każdy jest wyjątkowy na swój sposób, ale jednakże kobiety zbyt mocno przyjęły myśl, że faceci nie są tacy jak kiedyś - nie ma już prawdziwych mężczyzn? Nie jestem znawcą, naukowcem, lekarzem, psychologiem... czy kimkolwiek co się zna, ale potrafię logicznie myśleć i dostrzec w mężczyznach to co piękne. Faceci nie myślą w ten sam sposób co kobiety, bo gdyby tak było to strasznie nudny stał by się świat. Jeżeli czegoś oczekujemy musimy im to zakomunikować i nie, nie podać na tacy - takie określenie także jest popularne - po prostu wytłumaczyć, pokazać, zasugerować.

Drogie Panie spójrzcie prawdzie w oczy. Tak jak mężczyźni, by nie wytrzymali bez nas, tak samo my jesteśmy suche jak roślinki bez nich. Wyobrażacie sobie świat w którym nie ma Panów. A gdzie seksowne garnitury? Gdzie zagryzanie warg? Gdzie uśmiech o poranku? Wspólna kawa, delikatne głaskanie opuszkami palców, kąpiel z pianą, nie udany obiad, kłótnia w salonie, śmiech do rana, lampka wina, spacer nocą, kłótnia o budżet, pocałunek w nosek, namiętność? Gdyby tego nie było jakby wyglądało nasze życie?

Drogie Panie nie popełniajcie błędu. Przypomnijcie sobie w tym momencie kilka cudownych momentów z Waszego życia, które łączyliście z ukochanym. Nie musi być ich wiele, wystarczy kilka... albo i nawet jedno. Uśmiechnijcie się do monitora. Jeszcze bardziej! Wiem, że Was stać... i czym prędzej biegnijcie ucałować swojego faceta! Pamiętajcie, że to on daje Wam miłość, radość i uśmiech każdego dnia. I nawet, gdy jest źle nadal stoi twardo przy Was i walczy, do ostatniego tchu.

Drogie Panie - pamiętajcie, gdyby nie oni świat byłby nudny. A więc dosyć czytania wpisu w internecie, biegnijcie do swojej miłości i powiedzcie jak bardzo kochacie.

Bywajcie!

sobota, 1 października 2016

Na zewnątrz

Pisanie bloga wbrew pozorom nie jest takie łatwe. Żyjemy w dobie internetu. Gdy rozmawiam ze znajomymi podczas popołudniowej kawy w centrum Wrocławia i rozpoczynam ciekawy - według mnie - temat, prostując, mówię o blogosferze, blogowaniu, blogach. Niestety rzadko zdarza się, że osoby, które ze mną prowadzą rozmowę zgadzają się z tym, że niezwykłe jest blogowanie. Dlaczego wszyscy myślą, że blogować może każdy? Choć prawdę mówiąc może każdy, ale czy każdy do tego się nadaje? Wokół mnie jest na prawdę bardzo dużo osób, które zajmują się w wolnym czasie prowadzeniem bloga. Piszą o modzie, kombinują z przepysznymi przepisami kulinarnymi, tworzą vlogi... starają się. Ale na prawdę jest ich bardzo dużo. Czy w takim razie każdy musi prowadzić bloga? Czy każdy się do tego nadaje? A jeżeli nie to jak rozpoznać blog, który tak na prawdę jest pamiętnikiem, oderwaniem od rzeczywistości, a może właśnie taki blog należy do tych "dobrych", do takich, które z przyjemnością można czytać godzinami i wracać do nich po długiej przerwie?

I z takimi refleksjami przychodzę dziś ja. Z październikiem, jesiennym miesiącem powracam do blogowania. Byłabym już tutaj zapewne wcześniej, ale musiałam każdy szczegół zapiąć na ostatni guzik. Jestem i zostaję, gdy tylko wena przyjdzie - będę pisać.

Nie wiem czy mój blog będzie dobry, konkretny i warty czytania. Nie mnie oceniać, każdy ma inny gust i inne kupki smakowe. Każdy zje go inaczej. Jednakże mam nadzieję, że w pewien sposób ktoś z Was zrozumie to co napisałam. Nie chcę w żaden sposób się szufladkować. Wstępnie ustawiłam 3 kategorie, które będą pniem mojego bloga: przemyślenia, top 5 oraz fotografia. Nie, są to wszystkie kategorie jakie się pojawią, jest to tylko pień - jak wspomniałam. Każdy post będzie prosto z serca, albo jeszcze z głębszej części mnie - da się? A więc bloguję.

Bywajcie!
Szablon stworzony dla bloga www.costrzebarobic.pl